A Travellerspoint blog

Half-Way: A Review

ang pagbabalik-tanaw sa ilang mga ilusyon...

sunny 22 °C

Last year I decided to post several things that I want to accomplish before 2010 ends.

Medyo late ko na ginawa ang list kaya medyo gahol na din (or baka nag dadahilan lang ako)

Para sa mga hindi familiar sa list. You can read my post entitled Half-Way.

As expected, ayun may items sa list na hindi ko na accomplish. (Is this a sign na hindi ako organize???)

But then, what I learned is that creating a list of your to-dos will make you organize and prioritize things. It will also make you productive and will give you a quick review of what needs to be done and what has already been done.

I bet you to create your own list. Sobrang challenging and talagang it will always remind you that you still need to accomplish this and that.

So to review my 2010 list, here I go...
.
.
.
.

Malaysia_Airlines.jpeg
1. Secure Another Job
Well, and so I do. Kasabay ng pag goodbye sa 2010, nag goodbye na din ako sa call center industry last September. Sad but then, parang I always in search of something. Parang nakakapuyat na mag pang gabi. Parang nakakapagod na mag suot ng headset...
To be honest, I admit that I enjoyed working sa call center... Mga buraot ang mga tao at walang dull moments. Nakaka miss ang mga tao.
I am now working as sales sa isang International Airline carrier. And because I tried being sales dati kaya konting adjustment na lang.
And for this I'm giving myself a standing ovation! clap! clap! clap!
.
.
.

Photography.jpg
2. Take a Formal Lesson on Photography
Unang-una, sabihin nyo, pano ko mag fo formal lesson sa photography kung wala akong camera?
.
.
.

Mac_Laptop.jpeg
3. Buy a Laptop and a DSLR
Siguro dahil sa hindi masyadong attainable yung nasa list ko e kaya ako nasasaktan ng ganito...
Lesson #1: When creating your list, be realistic as possible.
Oo, siguro sa iba realistic pero sa sitwasyon ko e mukang nananaginip lang ako.
Hindi ko man nabili ang dream DSLR ko e nag ka laptop naman ako...
Totoo ang kasabihan na when a door closes, a window will open.
Sa situation ko.... when there is no DSLR, there is always a laptop! Blag!
.
.
.

Gym.jpeg
4. Get Back and Hit the Steels
Sa kasawiang palad. Ayun, ang bakal ay bakal pa rin. Kinalawang nat lahat, hindi pa din ako nakakabalik sa gym.
Kaya eto mukang na ulit akong toothpick. Buti ang iba pag nahinto sa gym lumalaki...
Promise, this year 2011. I'll surprise you. (Sana lang hindi kayo masurprise na mas pumayat pa ko sa toothpick!)
.
.
.

Piggy_Bank.jpeg
5. Save! Save! Save!
Well, paunti-unti nakakapag save naman ako... hopefully ma control ko pa ang sarili ko. Or else, nasa tindahan na naman ako ng mga gadgets!
.
.
.
Vacation.jpg
6. Take A Last Local Vacation Trip
Sabi ko sa list ko its either Bohol, Anawangin, Bukidnon or Coron. Masyado na sigurong tight ang time kasi bagong lipat lang ako ng work at wala pa akong leaves kaya ayun.. nasa list pa din sya (galing ko mag reason out no :) ). And one more thing, hindi naman aalis yung mga vacation spots na yun... :)
.
.
.
8Insurance.jpg
7. Enroll in a Life Insurance
Sa awa ng Diyos, buhay pa naman ako, dahil hindi pa ako nakakapag pag enroll. haayzz..

Well, kung nag aaral lang ako at teacher ko si Sen Miriam Defensor-Santiago, malamang sermonan nya ko at sabihing:

"the things that you have listed is gone with the wind!"

For the things na hindi ko na accomplish, it will still be included sa 2011 list ko.
And this time, I will make sure na mas marami na akong i a accomplish kaysa sa idahilan.

"We need to stop blaming others for the things that we do not achieved... we need to be responsible for our own actions."

Posted by iamian 22:28 Archived in Philippines Tagged life photography airline insurance 2010 list savings 2011 Comments (5)

And The Wise Speaks

on his birthday...

sunny 50 °C

Birthday_Candle.jpg

I’ve been very busy for these past weeks.
Hope nobody misses this blog… haha!

Just celebrated my birthday last Nov 5 and it was fun.
Turned a year older? In age yes but not in looks… as I guess. :D

We turned older every year and so our beliefs.
We think that as we get older we need to change everything – the way we look (yes, or else we don’t want to be same child who plays nude in the rain!), the way we act, see things, emotions, perceptions, assumptions…
I don’t care if someone wants to evolve from nothing to something.
It’s true that we need to change to move forward, but this does not mean that we need to leave the child in us.
The same innocent child – capable to believing in miracles.
The only difference I see between a child and an adult is the fear of showing emotions.
A child can show his emotions, fearlessly…

As I get older last week, I am the same person who was once believes in dreams.
The same person who loves chocolates,
The same person who loves to sing in the rain,
The same person who loves to play patintero,
The same person who was once believed in happily ever after…

But as time passes like grains of sands that slips thru our fingers,
I came to realized that it is not enough to rest the child in us,
We need to learn from every mistake and try not to commit it again.
I may choose to reside the child in me,
But this time I’m stronger.

Life continues to evolve for a man who’s brave enough to accept changes.
Life will always lead us at the center of intersection, to choose between two roads, we must know our dreams and desire it to happen.
Freewill is not something that we can take advantage for behind freewill lies a consequence.

Getting older? No.
Getting wiser? Yes.

Posted by iamian 20:28 Archived in Philippines Tagged life birthday wise strong Comments (1)

Ang MRT

at ang babaeng modelo...

sunny 40 °C

sadako.jpg

6:30 am

Ang dami na namang tao sa MRT North Station.

Tuwing umaga, ganito ang eksena sa MRT. Mas mellow touch pa nga ang mga pasahero dito compared to LRT. Talagang you can tell the difference kahit naka blind fold ka at pang amoy lang ang paganahin mo.

Isang buwan na kong regular na pasahero ni mamang MRT. Same time. Same place.
At sa isang buwang pagsakay dito, pare-pareho lang ang mga eksena sa loob at labas ng station.

Masaya. Malungkot. Nakakainis… ito ang karaniwang emosyon ng mga pasahero.
Name it… we have it.

Nitong past few days.. ganito ang mga eksenang nadadatnan ko:

Paakyat pa lang sa taas e jam-packed na ang mga tao. Parang muling naganap ang apparition kay Judiel Nieva sa Agoo, La Union. Di mahulugang-karayom.

Mga attire ng pasahero: from construction worker sa Guadalupe (round neck shirt, maong pants na may punit either sa tuhod or sa may singit) to student ng Mapua, CEU, FEU (casual and clean) to executive sa Makati (long-sleeves, blazer, slacks, skirt)

Mga amoy: from pawis na basa - na biglang natuyo, to Downy, to Dell, to Johson’s baby cologne to expensive perfumes from Paris. Now, imagine ang amoy pag pinagsama-sama silang lahat… ay mean, kami.

Usually, iniintay kong makarating ako sa una ng pila sa platform para pagbukas ng pinto madali akong makakaupo. Ayokong makipagtulakan hanggat maari, pero pag tinatawag na ng tadhana e no choice ako.. Since magaling ako sa balyahan e madalas nakakaupo pa rin ako.

Pagbukas ng pinto, common scenario na ang may makaiwan ng kalahating pair of high-heels sa may pintuan ng train. Ang jahe e kung sayo ang naiwang sapatos dahil kailangan mong balikan yun or else papasok ka ng wala ang ka-pair ng stiletto mo.

Sa loob ng train, since madalas akong makaupo, sitting cute ako… Unless may babae na nakatayo in front of me, pinapaupo ko naman… serious, Chard. Haha!

Recently, mukang may kung anong sumasanib sa mga kababaihan ng MRT. Women of all ages.

Dati:

Ako: Miss upo na kayo (sabay tayo at naka-smile. Kulang na lang e mag palakpakan ang mga pasahero dahil feeling ko magiging santo na ko sa kabutihan ng loob ko).

Babae: Thank you. (sabay smile back then sabay tulog).

Ngayon:

Ako: Miss upo na kayo (pa cute at pa pogi pa din)

Miss: (uupo)

Ako: Thank you.

Miss: (parang masama pa ang loob. Sabay matutulog)
After few stations halos mabali ang leeg kaka ping-pong ng ulo sa kaliwat-kanan ng katabi.

Scary.

I mean, I’m not after kung ano ang gustong gawin ng mga girls sa loob ng MRT. It’s their choice.
Mag make-up, matulog, magbihis, kumain… it’s their call.

But please naman… a little “Thank you” means a lot sa mga guys.

Iniisip ko nga baka kaya madalas hindi na pinapaupo nang mga guys ang mga girls ay dahil puro sila take advantage… Parang mas ok na siguro sa mga guys na gumapang ang sumpa ng mga varicose veins sa mga hita ng mga girls.

Minsan naman, maluwag ang train.

Isang babae na parang modelo. Eye-catcher. Long black hair na parang katatapos lang mag pa-rebond ang pumasok.

As she gracefully glide the train’s catwalk to choose her seat.. napapanganga ang mga tao sa ganda ng girl.. parang apparition from heaven…

Habang umaandar ang train hindi napigilan ng mga tao ang sumalyap sa ganda ng babae.

Then…

1st stop…

2nd stop…

3rd stop…

Pag sulyap ko kay binibini… OMG!

Tulog…. At hindi usual na nakapikit…

Nakayuko na halos maabot na nya ang sahig ng train… nakabagsak ang buong buhok nya sa muka nya… ang bag halos malaglag sa sahig!

SADAKO???!!!

Buti na lang at hindi sya pagapang lumabas ng train.

Talagang ang tunay ng kagandahan ay nasa panloob at wala sa panlabas..

Ganito madalas ang pang araw-araw na buhay ng isang day job…

Masaya. Malungkot. Nakakainis.

Name it… We have it.

Posted by iamian 17:18 Comments (3)

(Entries 1 - 3 of 17) Page [1] 2 3 4 5 6 »